Ik ben in de tuin aan het werk. De wilde wingerd is minder wild, de zaden van de calendula geoogst en de rozemarijn gesnoeid. Tussendoor zie ik een dikke pad en een kleine kikker. En haal ik 5 verdwaalde aardappels uit de grond.
zoveel stappen gezet!
Als ik bezig ben met onkruid wieden, begint mijn stappenteller te trillen. Dat betekent normaal gesproken dat ik moet opstaan en gaan bewegen. Een beetje gek in deze situatie, want ik ben echt niet aan het zitten. Hij blijft maar trillen. Waarom? Hoeveel moet ik bewegen van dat apparaat? Als ik toch kijk, zie ik een icoon dat ik nog niet ken. Een soort beker. Record staat erbij. 1200 meter. Zonder dat ik het doorheb, heb ik vandaag meer stappen gezet dan ik afgelopen weken elke dag deed! Joepie!
zou het dan toch?
Zou het dan vooruit gaan met mijn knie? Zou mijn gammele lijf spontaan hersteld zijn? Ik weet dat ik altijd chronisch beperkt zal blijven, maar toch komt deze hoop af en toe om de hoek kijken. Ik geniet intens van mijn mijlpalen. En probeer zo min mogelijk stil te staan bij mijn vrees voor wat er straks weer stuk gaat in mijn lijf.
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 