Ik ben het zat. Dat aanklooien. Steeds gaat er weer iets stuk in mijn knieën en moet er weer iets mee. Rustig aan doen, intapen, elektrocuteren, oefeningen, opereren, accepteren dat het zo is, pijn hebben. Geklooi. Als mensen vragen hoe het gaat met mijn knie, weet ik niet eens meer wat ik moet zeggen.
goed met de slechte, slecht met de goede
Dus leg ik het uit. Mijn slechte knie gaat nu best goed, het is juist de andere knie die nu last geeft. Maar ik kan wel een paar honderd meter lopen per dag, dus dat is wel heel fijn. En mijn hele leven is zo ingericht dat ik met hulpmiddelen en wat goede wil, een hoop kan. Ja, het doet wel vaak pijn, kost veel energie en ik ben steeds bezig met dingen regelen. Ik werk nog maar 28 uur omdat ik het anders niet red. Maar ik werk wel en ik doe ook leuke dingen. Ik mis fietsen en traplopen en zomaar wild een stukje wandelen. Maar ik ben ook blij met wat ik wel kan. Meestal is mijn antwoord, “het gaat wel”.
oplappen
Eergisteren belde mijn orthopeed. Het is tijd voor weer een operatie. Een diagnostische, dus niet eens met gegarandeerd effect. Mag ik daar even over nadenken?
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 