We fietsen door de hei. Ik hou mijn stuur vast, maar eigenlijk heb ik niks te zeggen. We gaan waar mijn vader gaat. Zo hard als hij trapt. Af en toe trap ik een stukje mee en vliegen we vooruit. Hij is geweldig.
Ik heb het natuurlijk over mijn vader. Maar onze tandem ook! Wat voel ik me vrij als ik daarop meerij. En omdat we samen rijden, hoeven we ook nog eens niet op elkaar te wachten bij het stoplicht!
Heeft hij nog nadelen?
- Keren is nogal lastig. Zeker als de een met krukken loopt en dus niet kan helpen met rijden. En als de ander de tandem door een fiets-sluis moet loodsen…
- Het is was lastiger elkaar te verstaan. Al heeft dat ook zo zijn voordelen, lekker om je heen kijken dus en genieten van de stilte!