Een mail van mijn lotgenootje: “Had je van te voren en tijdens de zwangerschap veel maatregelen getroffen om alles in goede banen te leiden?” Als verse ‘gehandicapte moeder’ zou ik bijna vergeten wat er allemaal aan vooraf ging.
Stap 1: onderzoek
Mijn partner en ik wilden een gezin. Maar hadden geen idee wat dat voor ons en mijn gammele gestel met HMS zou betekenen. Wat doet een zwangerschap met iemand die al slappe banden en pezen heeft? Zou ik met mijn knikkende knieën weer in een rolstoel terecht komen? En hoe ziet een leven met kind eruit als je niet mobiel bent? We lazen boeken en ervaringsverhalen en bezochten o.a. fysio’s, een ‘bekkengoeroe’, de revalidatie-arts en ergotherapeut.
Gehandicapte moeder
We wisten nu de risico’s. Conclusie: mijn conditie was zo goed als hij kon zijn en kans op onherstelbaar letsel was beperkt. Maar ik zou een gehandicapte moeder worden. Een gehandicapte moeder die weet dat gezondheid niet vanzelfsprekend is en creatief is met oplossingen. We besloten er voor te gaan.
Het liep zo anders…
De week dat ik weer eens aan mijn knie geopereerd zou worden, ontdekten we dat ik zwanger was. Knie werd dus in de wacht gezet en we maakten ons klaar voor een hele andere fysieke uitdaging. We gingen aan de slag met hulpmiddelen en een goed medisch team. Benieuwd wat we regelden?
er gebeurde niks!
Ik was klaar voor rolstoelen, gewrichten uit de kom, een medisch traject en pijnpijnpijn. Maar er gebeurde helemaal niks. Met oefeningen en hier en daar wat hulpmiddelen (zoals de loopfiets op de foto), kon ik meer dan de maanden ervoor. Mijn gewrichten bleven bij elkaar en zelfs de bevalling kon natuurlijk verlopen. Het gaat nog steeds verrassend goed. Zouden het de hormonen zijn? Het maakt mij niet uit, ik geniet er gewoon van!
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 