kofferbak-moment (bijzondere ontmoeting door gedeelde smart)

Hoe beland je met een volslagen onbekende in de kofferbak van je auto? Makkelijk: door invalide en nieuwsgierig te zijn!

Het was een goede werkdag geweest en ik kwam met mijn loopfiets bij mijn auto. Thuis waren vriend, baby en avondeten en ik had zin om naar ze toe te gaan. Maar dat moest even wachten, want ik leerde Jeannet kennen. Haar auto stond naast de mijne, allebei op een invalideparkeerplaats. Zij keek naar mij, ik naar haar. Er leek weinig ‘mis’ met haar, wat zou ze hebben? Ik zag haar hetzelfde denken en uitgebreid naar mijn loopfiets kijken. Dus ik vertelde wat het was en waarom ik het had. “Wat handig, dit heb ik nog nooit gezien!”. Ik loodste haar door de voor- en nadelen van rolstoel, stakruk, vouwfiets en mijn laatste vondst- deze loopfiets.
Zij haalde haar driepoot- wandelstok uit de auto en liet zien hoe hij werkte. Ik bood aan dat ze mijn loopfiets mocht testen en dat deed ze graag. Het leek haar ook een perfect hulpmiddel.

Tot dit moment stonden we allebei. Maar ik kan niet lang staan. Dus ik ging op de rand van mijn kofferbak zitten. En zonder vragen, deed zij hetzelfde en zaten we naast elkaar. Zij kende niemand die haar auto ook als stoel gebruikt. We hadden het over onze aandoeningen en hoe lang we het al hadden. Ik sinds mijn kindertijd, zij sinds haar 49e. Dat was erg, want daarvoor speelde ze competitief tennis. Maar de relativeerde het ook ‘want met de 50 begint je lichaam toch af te takelen, dus dan was ze daar maar alvast mee begonnen’. Ik gaf aan dat ik nooit ben gewend aan intensief sporten, dus dat ik dat ook niet mistte. En dat ik verder met allemaal creatieve oplossingen alsnog veel kan doen wat ik graag wil.

Wijsmaken

Daarna kwamen de voordelen van gehandicapt zijn aan bod. Dat dingen minder vanzelfsprekend zijn, we in een rustiger tempo leefden en meer konden genieten van kleine dingen. “Maar”- vroeg ze me- “is dat echt zo of maken we onszelf dat maar wijs om met de pijn en alles om te kunnen gaan?”. Ik antwoordde stellig dat ik het echt positief ervaar. Natuurlijk is het soms k*t, maar veel eerder dan ‘normale mensen’ kies ik voor wat ik echt belangrijk vind en ik doe alleen de dingen waaraan ik graag mijn (spaarzame) energie besteed. Ik hoef dus minder van mezelf.

Ik vertelde dat ik vorig jaar voor de zoveelste keer aan mijn knie geopereerd zou worden, toen ik zwanger bleek. Dat was schrikken, maar we wilden het graag. Mijn vriend durfde dit met mij aan en dat vind ik bijzonder. Jeannet scheen haar licht erop: “het zal hem veel energie geven om naast zo’n sterke persoon te leven die zowel fysiek als mentaal het beste uit het leven haalt.” Zo, daar had ik even niet van terug. Het was tijd om te gaan. We stapten allebei in onze auto’s, we gaven elkaar onze naam en toen zei ze: “ik zal je nooit vergeten.”

Vergeten

Wat een bijzondere ontmoeting, die waarschijnlijk onzichtbaar was voor de rest. Passanten zagen gewoon twee vrouwen op een openbare parkeerplaats. De een met kort bruin haar en een vriendelijk gezicht. De ander zou haar dochter kunnen zijn en is donkerblond. Ze praten enthousiast met elkaar en de oudere dame raakt af en toe de schouder van de ander aan met een lief gebaar. Ik zal haar ook nooit vergeten.