Mijn vader komt op bezoek. Samen rommelen we wat in huis en spelen met het kind. Dankzij deze extra handen kan ik ook even naar buiten- ongestoord. Ik wil van alles doen in de tuin en kijk hier al dagen naar uit. De realiteit is anders. Ik heb namelijk een rekening te betalen. Aan mijn lijf. Mijn spieren doen zeer, mijn heup zeurt, mijn schouder wiebelt en mijn knie steekt. Het beste zou ik de hele dag op de bank liggen met benen omhoog. Of- net als de avond ervoor- in een warm bad.
De rekening
Wat voor wilds deed ik de vorige dag, waardoor de koek al op is aan het begin van deze dag? Ik heb stofgezogen op de benedenverdieping en een deel van het huis gedweild (zittend op een zadelkruk). Boven stofzuigen had ik al op een andere dag gedaan en de rest van het huis dweilen komt weer later. De hydrotherapie sloeg ik over, omdat ik ook met mijn zoontje naar het consultatiebureau moest (waar ik voor de deur kan parkeren). Klinkt niet te ambitieus, toch? Voor mij dus wel helaas.
Doseren is SAAI
Elke dag probeer ik te doseren wat ik doe- zodat ik de volgende dag (of week of maanden) niet nog rond’loop’ met de consequenties van mijn activiteiten. Want als ik in het rood kom en over mijn grenzen ga, duurt het lang voor ik weer herstel. Beter is om binnen mijn bereik te blijven en 1 ding per dag te doen. Naar 1 winkel (met loopfiets), op bezoek bij 1 iemand (wel parkeren voor de deur en natuurlijk geen traplopen), of 1 taakje (van maximaal 1 uur). Maar doseren is saai. De tuin roept, er zijn allerhande klusjes te doen, mensen te bezoeken, gewoon- bewegingen te maken. Dus soms schiet ik uit en doe ik net wat meer, gewoon omdat ik daar zin in heb. En die rekening neem ik dan maar voor lief. Dus natuurlijk ben ik- ook op de rekeningdag- lachend naar buiten gegaan met stromende regen op mijn hoofd!
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 
1 Comment