Sinds 1 1/2 jaar wonen we in een huis met een grote tuin. Het huis is aangepast aan mijn flexibele lichaam, de tuin niet. Nu het achterstallig snoeiwerk is gedaan, werken we aan ons nieuwe 10-jaren-plan. Een breed pad waarover ik met rolstoel, loopfiets, kinderwagen òf kruiwagen kan rollen, hoort bij het ontwerp. Maar zover is het nog niet.
Dom?
Waarom zou je een grote tuin willen, als je maar een beperkte loop hebt? Precies daarom. Buiten zijn geeft me vrijheid. Maar naar buiten gaan, kost energie. Inpakken, reizen, parkeren, zorgen voor een plek waar ik (met been omhoog) kan zitten en waar eten, drinken en wc bereikbaar zijn zonder extra loop of trappen. Hier heb ik het allemaal. Ik zie de tuin en kan er makkelijk naartoe. Buiten zoek ik af en toe smoesjes om ‘even’ naar binnen, zodat ik kan peilen hoe het met mijn lijf gaat. Heb ik nog energie? Heb ik pijn? Kan ik verder of is het mooi voor nu? Mijn enthousiasme wil altijd verder, maar fysiek betaal ik daar de rekening voor. Daarom is buiten wonen voor mij een ideale oplossing.
En het 10-jaren-plan dan?
Stap voor stap verandert de tuin. Gelukkig is het nu al een hele fijne plek met genoeg bankjes en een hangmat-standaard. Ook aan de dieren wordt gedacht: we werken nu aan een takkenwal met egeltunnel. Het tuinplan is opgedeeld in allemaal kleine taken en er zijn veel mensen die helpen. En stap voor stap, tak voor tak, komen we er wel!
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 