Op aanraden van mijn zus, keek ik de inspirerende documentaire Crip Camp. Over een revolutie van gehandicapten die niet langer aan de zijlijn willen ‘staan’. Al is de situatie in Nederland op dit moment veel beter dan die in de documentaire, toch is het voor mij heel herkenbaar. Nog steeds zijn veel gebouwen architectonisch ontoegankelijk en krijg ik te maken met veel vooroordelen.
Camp Jened
Crip Camp neemt je mee naar Camp Jened, een Amerikaans zomerkamp in de jaren zeventig waar tieners met een beperking zichzelf kunnen zijn. Vrij van stereotypen, barrières en labels die ze in hun dagelijkse leven tegenkomen. Op Camp Jened is hun beperking geen ‘big deal’ meer, omdat iedereen iets met zijn lichaam heeft. Ze kunnen hun verhaal kwijt en worden niet gezien als ziek, maar gewoon als zichzelf. Ze voelen zich vrij in een kamp vol andere beperkten. Wat een verademing moet dat zijn geweest!
Dankbaar voor aangepaste toiletten
“Ik ben het zat om dankbaar te zijn voor aangepaste toiletten. Als ik dankbaar moet zijn voor een toegankelijke wc, wanneer zal ik dan ooit gelijk zijn in de samenleving?” Zo beschrijft woordvoerder Judy Heumans de exclusie van mensen met een beperking. Het kamp en gevoel van vrijheid inspireert de ‘kreupelen’ om landelijk een beweging op te richten en te strijden voor gelijkheid. Zo komt er een ‘centre for independent living’ en forceren ze hervormingen in de Amerikaanse wetgeving. Ze eisen gelijke toegang tot werk, transport en openbare plaatsen. Want, zo zeggen ze: wij zijn niet degenen die ons moeten aanpassen.
Je omgeving maakt je gehandicapt
Terug naar Nederland en mijn ervaring. We hebben allemaal onze barrières en gekleurde achtergrond, dus eigenlijk heeft iedereen een beperking. Daarom klopt het niet dat hier zo weinig rekening mee wordt gehouden. En dat zoveel mensen drempels ervaren in vrijwel alle aspecten van hun dagelijkse leven. Thuis voel ik me vrij, omdat daar alles is aangepast aan wat ik (niet) kan. Maar in een omgeving die uitgaat van de standaard, bots ik tegen allerhande barrières en onbegrip aan. Ineens voel ik me echt gehandicapt. Dat lijkt mijn probleem, maar zou niet het probleem van de samenleving moeten zijn?
Jouw mening?
- Ook benieuwd naar ‘Crip camp’? Hij is nu onder andere op Netflix te zien en hier is een trailer te bekijken.
- Wil je ook delen hoe jij naar dit onderwerp kijkt of wat je van de documentaire vindt, laat dan vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
- Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
- Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals meer van mijn alledaagse avonturen of handige hulpmiddelen die ik heb ontdekt.
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 
Mooi gezegd en mooi geschreven.
En ook voor mij toch best herkenbaar..
Ik bereid een kind voor, die helaas nog vaak onbegrepen wordt omdat hij er leuk en sociaal kapabel uitziet, maar nog regelmatig tegen zijn eigen onzichtbare sociale beperkingen aanloopt. Ik bereid hem voor op een wereld waarin HIJ zich moet aanpassen aan de sociale maatstaven van onze samenleving en de overvloed aan prikkels.
Gelukkig, en misschien net zoals jij je hebt leren bewegengen in onze onaangepaste wereld, lukt het ook hem om zich te voegen naar de sociale maatstaven en productiesnelheid van ons land.
Maar wat als niet hij zich zou moeten aanpassen, maar wij?
Want ook hij, vind ik, is echt een verrijking en aanvulling op onze wereld.
Ik ga de docu kijken.
En ik strijd graag aan je zijde voor gelijkheid en acceptatie… en misschien zelfs voor een beetje bewondering voor de manier waarop mensen die zich onbegrepen of buitengesloten voelen toch zoveel bijdragen aan de voor hen onaagepaste wereld.
LikeLike
Goed beschreven waar jullie tegenaan lopen, uitdagend hoor. Slim om hem hierop voor te bereiden. Laten we inderdaad hopen dat ieders ‘beperking’ wordt gezien als de nieuwe norm. Zodat we elk op onze eigen manier een waardevolle bijdrage kunnen leveren in de samenleving.
LikeLike