Mijn dorpsvriendin is van slag. Haar fysio wil dat ze met een rollator gaat lopen om in beweging te blijven. De rollator zorgt ervoor dat ze haar evenwicht niet verliest. Ze schrijft: “Ik weet niet zo goed wat het grote verschil maakt met de rolstoel, maar een rollator vind ik wel veel moeilijker om te accepteren. Misschien omdat ik de rolstoel wel had zien aankomen en deze niet?”
Slikken
Slik. Heel herkenbaar voor mij. Ik vond elk nieuw hulpmiddel moeilijk te aanvaarden. Krukken, rolstoel, aangepaste auto, traplift, loopfiets en ga zo maar door. Het is voor mij erkennen dat ik het nodig heb, gehandicapt ben, er zo uitzie voor de buitenwereld, dingen niet kan die ik wel wil. En de grote angst dat ik niet meer zonder ga kunnen.
HULPmiddel
Maar aan de andere kant was ik ook blij dat het hulpmiddel beschikbaar was. Als ik er eenmaal een paar keer gebruik van had gemaakt, voelde ik dat het niet voor niets een HULPmiddel was. Het hielp me de dingen te doen die ik wilde, het gaf me vrijheid. Daarom schreef ik mijn vriendin: “het lijkt me een rotstap, maar ik hoop en denk dat je er wel aan went. En misschien nemen mensen (inclusief jezelf) jouw handicap ook serieuzer, worden ze behulpzamer? Je wordt niet minder stoer met een rollator, juist stoerder want je zit niet bij de pakken neer!”
Vlaggetjes
Ze besloot er het beste van te maken. De rollator werd tot Ollie gedoopt en versierd. Het leven is een feest, je moet soms alleen zelf je vlaggetjes maken!
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 