Dan heb je ballen (backpacken met je vrienden terwijl je niet kunt lopen)

Ik wil spontaan in een trein stappen en zien waar we uitkomen. Lekker weinig mee en op de bonnefooi een slaapplek kunnen kiezen. Naar een winkel gaan als ik iets nodig heb. Wildplassen als er geen toilet in de buurt is. Een berg opklimmen en eraf rollen. Even in het water springen en mezelf warm rennen. Uitgenodigd worden door onbekenden en in hun appartement op de 4e etage samen eten.

Mijn ‘reëele reizen’ zijn totaal anders dan de reizen die ik het liefst maak. In de realiteit kan ik niet met het openbaar vervoer, ben ik eeuwig aan het uitzoeken en voorbereiden hoe ik ergens kan komen, gaan er altijd een hoop hulpmiddelen en thermokleren mee, kan ik niet zomaar naar een winkel, zijn slaapplekken met trappen niet mogelijk, kan ik niet ‘los’ plassen, bekijk ik een berg alleen vanuit een voertuig of op afstand, knakken mijn gewrichten alle kanten op als ik er alleen al aan denk om te rollen en is mijn doorbloeding zo slecht dat ik niet meer opwarm na het dobberen in het water- want zwemmen kan ik niet, laat staan rennen.

Hoe hoort het eigenlijk

Een hoop NIET, wat erg! Ja en nee. Er is zoveel mogelijk, als je maar zoekt naar die mogelijkheden en anders gaat kijken naar dat reizen. Voor mij is reizen vrijheid, ontdekken, wild, onverwachte avonturen. En dat kan op een hoop manieren WEL. Als ik paraglide met iemand die ons de lucht in kan rennen, of als ik met een paard galoppeer op het strand. Met een off-road-rolstoel scheurde ik in de modder door het bos en de Swiss-Trac bracht me moeiteloos een Portugese berg. Zo ontdekte ik meer handige hulpmiddelen.
Maar om anders te kunnen reizen, moet je wel loslaten ‘hoe het hoort’ en wat anderen ervan denken. Als een vriendin mij rondrijdt terwijl ik in de bak van een bakfiets lig, roepen mensen dat ik zelf ook wel eens mag trappen in plaats van haar al het werk te laten doen. Als ik lopend plaatsneem in een strandrolstoel, zijn er veel onbegrijpende blikken. Boeie!

In een rugzak

Precies zo staat Kevan Chandler er ook in. Een jongen die besluit te gaan backpacken met zijn vrienden door 3 landen. Dingetje is alleen dat hij spinale spierartofie heeft, waardoor zijn spieren niet (voldoende) functioneren. Lopen gaat niet en met een rolstoel zijn een hoop plekken ontoegankelijk. Dus neemt hij plaats in een rugzak en verkent bergen op de rug van zijn vrienden. Ook hij zal vast wel even hebben moeten wennen aan dit idee van reizen, maar ze genieten er volop van.

Kevan heeft ballen. Hij richtte non-profit organisatie ‘We Carry Kevan‘ op, die vrijvertaald mensen met een beperking mobiliseert om wereldwijd toegankelijkheid opnieuw te definiëren. Meer weten of steunen?

“The message is for the disabled community as well as the able bodied. We need each other to make it happen. If we are creative and courageous enough to give it a try, then the world becomes accessible.”

Kevan Chandler- We Carry Kevan

Jouw mening?

• Ken jij ook mensen met ballen? Wil je delen hoe jij naar dit onderwerp kijkt of wat je van deze organisatie vindt, laat dan vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
• Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
• Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals 12 lessen voor een vrijer en blijer leven, de categorie ‘Kijk- en Kliktips’, Alledaagse Avonturen en Mindermobiel Moederen.