Voor het eerst weer naar een festival. Vooraf regelen dat mijn hulpmiddel mee kan en dat we een rustplek hebben. Dat er voldoende eten en drinken mee gaat zodat we daar niks te hoeven halen. Kiezen of ik met rolstoel, step of loopfiets ga. Afspraken maken met mijn kompaan die mij zal voortduwen en alle bagage tilt. Zorgen dat ik dichtbij het terrein kan parkeren en toegang heb tot het speciale kijk-platform om zittend en veilig artiesten te kunnen bewonderen samen met lotgenoten.
Wat kom jij hier doen?
Het is geweldig dat ik erbij kon zijn, ook al vroeg het fysiek veel van me en kreeg ik een hoop onverwachte reacties. Twee vrienden die het niet kunnen laten om aan de bel van mijn loopfiets te zitten. Een ander die schreeuwt of hij achterop mag. Nog iemand die het zo’n lekker makkelijk ding vindt. Maar ook: de medewerker bij de EHBO die me glashard vraagt wat ik hier kom doen. Uhm….gebruik maken van de gehandicapten WC? Nee, ik moet naar de overkant, naar de ‘gewone toiletten’. Ik zou kunnen uitleggen dat dat voor mij meer meters zijn en dat ik met elke meter achteruit ga. Dat ik dan het heuveltje af moet, waardoor ik moet remmen, wat me pijn doet aan mijn polsen. Dat ik niet zelf de vlonder op kom waarop de toiletten staan, dus dat mijn vriend me weer moet duwen. Dat ik mijn handen daar niet kan wassen omdat mijn loopfiets niet onder de wasbak past. Een toelichting lijkt aan dovemansoren gericht, dus ik wapper met mijn rolstoelpas en mag dan ineens toch wel door.
Geen zin in een feestje
Zo zijn er steeds hordes te nemen. Als ik ga werken, naar een feestje ga, wil winkelen of probeer mijn auto naar de garage te krijgen. Hoe goed ik het ook voorbereid, er zijn altijd drempels waar ik tegenaan loop of mensen die het niet begrijpen. “Ik zou zo geen zin meer hebben in een feestje”, hoorde ik laatst. En dat heb ik ook vaak niet. Want het is eng om ergens naartoe te gaan waar ik me waarschijnlijk niet alleen kan redden zonder mijn lichaam geweld aan te doen. En confronterend om omringd te zijn door mensen waarvoor bewegen en staan en lopen zo vanzelfsprekend is. En irritant om zo afhankelijk te zijn van anderen en aan alle vinkjes te moeten voldoen om ergens aan te kunnen meedoen. En stom om steeds degene te zijn waarbij dingen niet ‘normaal’ kunnen, waarvoor uitzonderingen nodig zijn.
Keihard leven
Ik kies steeds tussen ‘meedoen aan de maatschappij’ (met de kans om over mijn grenzen te gaan) of de veilige optie (thuisblijven dus). Meestal wordt het het laatste, maar soms ga ik er heel bewust ‘op uit’. Waarom zoek ik het toch op? Waarom ga ik al dat gedoe en extra klachten aan? Omdat het dubbel genieten is. Omdat ik dan keihard leef. Juist omdat het niet vanzelfsprekend is. Omdat er zoveel barrières zijn. En omdat het spannend was. Ik doe iets wat eigenlijk niet kan en toch ben ik er en het is GELUKT!
Samen lekker allemaal anders
Ik maak gebruik van een gehandicapten-parkeerkaart, kreeg een accesibility-card, werd tot MiVa (Minder Validen) of ‘bezoeker met een beperking’ gebombardeerd. Volgens de labels die ik opgeplakt krijg, ben ik dus minder en beperkt. Maar hebben we niet allemaal ‘iets’? Zijn we niet allemaal anders op onze eigen manier? Heeft niet iedereen dingen om rekening mee te houden?
Hoe fijn zou het zijn als we samen lekker allemaal anders kunnen zijn. Als we oog hebben voor onze blinde vlekken, zodat we elkaar kunnen aanvullen. Als we dingen zo organiseren, dat iedereen zich welkom voelt en kan meedoen. Misschien begint dat al bij de labels die we plakken. Een Belg op het festival leerde me dat zij mij een AVa (Anders Valide) noemen. Dat voelde al beter. Vandaag had ik op mijn werk een kennissessie waar ‘anders zijn’ werd vervangen door ‘jezelf zijn’. Maar misschien ben ik nog het meest gecharmeerd van de dronken gast die me aansprak terwijl ik op het MiVa-platform zat. Of ik in de VIP-room zat? Jazeker! We zijn allemaal Very Important People en verdienen een VIP-behandeling.
Jouw mening?
- Foto: Sylvie Charron op Unsplash.
- Wil je delen hoe jij naar dit onderwerp kijkt, laat dan vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
- Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
- Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals 12 lessen voor een vrijer en blijer leven, de categorie ‘Kijk- en Kliktips’, Alledaagse Avonturen en Mindermobiel Moederen.
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 