Slachtoffer of kapitein? (Deel 1 van mijn worsteling om mijn Anders Valide leven te accepteren)

15 maanden geleden vroeg ik een WIA-uitkering aan. Omdat ik bijna 2 jaar ziek was en de ziektewet zou aflopen.

WIA niet

Een WIA is er voor mensen die door ziekte niet of minder kunnen werken. Het liep anders dan ik hoopte: mijn aanvraag werd afgewezen. Ik kon volgens de verzekeringsarts van het UWV 30 uur werken. Iets wat ik voor mijn achteruitgang al niet eens kon. Samen met mijn jurist van de rechtsbijstand ging ik in bezwaar. Het was (en is) een verschrikkelijk proces met focus op klachten ipv wat ik wél kan. Afgelopen jaar ging hier bijna al mijn energie en (on)geluk naartoe. Ik creëerde met geweldige hulp 29 pagina’s bezwaar. Ik beschreef waar ik dagelijks tegenaan ‘loop’ en welke klachten horen bij mijn diagnoses. Mijn hoorzitting duurde 2 uur, waarbij ik grotendeels huilde van onmacht, vermoeidheid, pijn, een vaag hoofd, angst voor mijn toekomst, financiële stress en weerstand omdat ik daar helemaal niet wilde zijn.

WIA wel

Ik heb geluk. Het UWV heeft mij bericht dat ze van plan zijn om hun beslissing te wijzigen. Met terugwerkende kracht krijg ik toch een WIA. Een IVA-uitkering zelfs. IVA staat voor Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten. Ik heb hier recht op, omdat er niet voldoende functies (of verdiencapaciteit) zijn die aansluiten bij mijn beperkingen. Ik ben duurzaam arbeidsongeschikt verklaard, waardoor deze beslissing geldt tot mijn pensioenleeftijd.

Prachtig nieuws en een terecht besluit dat me rust voor de toekomst kan geven. Je zou denken dat ik euforisch was, maar de realiteit is dat ik compleet ‘van de kaart’ ben, mijn nagels langere tijden hebben gekend en ik al weken hoofdpijn heb.

Sinds ‘het voornemen tot besluit’ heb ik veel energie besteed om de (financiële) consequenties te onderzoeken. Ik ging na of de gegevens en berekeningen ook volgens mij kloppen. En toen dat niet zo bleek te zijn, moest dat worden verwoord naar het UWV. Daarnaast deed ik een hoop uitzoekwerk om duidelijk te krijgen wat dit betekent voor mijn inkomen en werk. Deze zaken lijken nu bijna afgerond en ik heb zelfs een dwangsom ontvangen vanwege de late beslissing van het UWV. De vlaggen kunnen uit!

Tijd voor een feestje…of professionele hulp?

Maar zo voel ik me helemaal niet. Mijn hoofdpijn blijft. Er is meer aan de hand dan de WIA-stress. Het voelt alsof er iets in me op scheuren staat. Alsof er een knop om moet. Alsof ik iets onder ogen moet zien, wat ik niet wil. Ik weet dat het gaat om acceptatie van chronisch ziek zijn en weerstand daartegen. En dat ik dit proces vaker heb meegemaakt en er sterker uit kwam. Maar op het moment zelf, voelt het alleen maar verdrietig, vermoeiend en ingewikkeld.

Tijd om bij mezelf te rade te gaan. Hoe zette ik die afgelopen keren de knop om, en ‘zag ik weer het licht?’ Het begon altijd met erkennen, mijn gevoel de ruimte te geven en zoveel mogelijk delen met lieve mensen om me heen. Ook psychologen en ergotherapeuten hielpen hierbij, soms als onderdeel van een revalidatietraject met nog veel meer expertise. Laat ik beginnen om mijn weerstand te (v)erkennen en mijn gevoel de ruimte te geven. Ook al voelt dat als zeuren.

Ik wil niet…

• chronisch ziek zijn, pijn hebben en moe zijn;
• ontevreden zijn en me blijven verzetten tegen deze situatie;
• moeten kiezen waaraan ik energie besteed;
• dagen moeten bijkomen als ik iets heb gedaan;
• kwakkelen en me altijd afvragen wat er nu weer ‘stuk’ zal gaan;
• degene zijn die standaard ‘nee’ zegt tegen plannen;
• mezelf vergelijken met anderen die schijnbaar vanzelfsprekend meedoen aan de maatschappij;
• het gevoel hebben dat elke dag moeizaam gaat en ik aan het overleven ben;
• gematigd leven terwijl ik knetterambitieus ben;
• blijven hopen dat ik aan het herstellen ben, terwijl ik stiekem beter weet;
• een continue stressgevoel en (financiële) zorgen hebben;
• steeds blijven wensen dat ik gewoon kan werken en alles kan doen;
• afhankelijk van anderen zijn om ergens naartoe te gaan;
• accepteren dat ik van alles níét kan;
• streven naar een ‘normaal’ leven dat zijn gangetje gaat (terwijl ik niet eens van normaal houd).
• dat mijn zoontje beseft dat ik de enige moeder uit de klas ben die niet goed kan lopen.

Geen slachtoffer, maar kapitein

Dat was het ‘zeurdeel’. Tijd om dingen te relativeren. Iedereen heeft dingen die meezitten en tegenzitten. Dat ís juist ‘normaal’. Het is aan mij om mijn normaal leuk te maken. Ik ben geen slachtoffer, maar kapitein. Dankzij deze uitkering is er ruimte om mijn eigen koers te varen. Daarom zie ik de IVA niet meer als:
– een hokje waar ik niet in pas;
– een vangnet voor mensen zonder perspectief;
– een regeling die me financieel achterstelt omdat ik arbeidsongeschikt ben verklaard;
– een stigma voor de rest van mijn leven;
– een vonnis dat mij extra beperkt.

Ik weet nu wat ik niet wil. Mijn verhaal is gedeeld. Maar ik ben er nog niet. Wat wil ik dan wèl en hoe ga ik dat doen? Zou ik weer professionele hulp nodig hebben? Lees verder in deel 2 van dit verhaal!

Credits, meningen en meer

• Foto door cottonbro op Pexels.com
• Heb jij ook een (IVA)inzicht of een reactie op dit bericht? Ik lees het graag! Laat dan bijvoorbeeld een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
• Nieuwsgierig naar de tips voor een leuk leven met een lastig lijf? Wie weet heb jij er ook wat aan.
• Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
• Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals de categorieën ‘Kijk- en Kliktips’, Alledaagse Avonturen en Mindermobiel Moederen.
• #WIA #IVA #UWV #InkomensvoorzieningVolledigArbeidsongeschikten #duurzaamarbeidsongeschiktverklaard #maargelukkigvooralheelgeschikt #wateenproces