Er werd een moeder-kind-wedstrijd georganiseerd. Voetballen zit er bij mij niet in, dus benoemde ik mezelf tot supporter van het moederteam. Ik juichte, gaf complimenten, maar was stilletjes ook verdrietig. Want de trainer spoorde de kinderen af en toe aan om bij hun moeder te staan, en mijn kind stond daar alleen op het veld. En het was mij niet gelukt een ‘vervangende moeder’ te regelen voor deze laatste voetbaltraining van mijn oudste. Langs de lijn vroeg een kind me of ik moeder was. Dat bevestigde ik. “Dan moet je voetballen.” Ik legde hem uit hoe graag ik dat wilde, maar dat ik dat fysiek niet kan. Het was confronterend.
Het gebeurde in een week waarop ik me niet goed voelde. Omdat ik veel pijn had, maakte de oudste lunchpakketjes voor school. En kwam hij mij water brengen. Ik had andere ouders geregeld om de kinderen van en naar school te brengen. Toen hij vanuit school naar de BSO moest, weigerde hij. Hij “had heimwee” naar zijn moeder. Tranen vielen. Ze probeerden me te bellen, maar ik sliep. Dus hij bleef op de BSO. Later bleek dat hij bezorgd was en bij mij wilde zijn. Ik snapte het goed. We hadden allebei ‘last’.
Allebei bijzonder
Dat we hier samen mee om moeten leren gaan, is duidelijk. Hij zegt dat we “allebei bijzonder zijn. Want niet alle moeders zijn gehandicapt”. En hij is bijzonder omdat “hij soms boos is, soms chagrijnig, zich soms niet fijn voelt of alleen wil zijn. En eczeem heeft.” Opmerkelijk dat hij alleen de dingen lijkt te noemen, waar hij last van heeft. Hij is gevoelig en leeft erg mee met anderen en dus ook met mij. De kinderen zijn er al aan gewend dat ik minder kan, dat ze voorzichtig met me moeten doen en mij met rust laten als het me teveel is. Maar sinds zijn vader buitenshuis werkt, wordt er meer van hem gevraagd. Dingen pakken, aankleden, opruimen, deuren openen, (helpen bij) boodschappen en met maaltijden.
Hij helpt graag en vaak uit zichzelf, maar soms geeft hij aan dat hij er geen zin in heeft. En dan moet het toch. Dit heeft ook positieve kanten, want hij leert dingen zelf regelen en is snel zelfstandig, maar het is niet niks. Toen zijn broertje vorige week op de slaapkamer viel en heel hard krijste, rende de oudste meteen de trap op. Mijn traplift doet er ruim 2 minuten over om boven te zijn. Eenmaal daar, was de jongste voorzien van wc-papier op zijn neus en was de vloer gepoetst (er lag overal bloed). Lief en verantwoordelijk, maar hij is nog maar 6. Dus ik wens hem ook veel kind-zijn, samen knutselen, mooie avonturen en lichte momenten.
Jouw mening?
- Wil je delen hoe jij naar dit onderwerp kijkt of wat je van deze organisatie vindt, laat dan vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
- Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
- Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals 12 lessen voor een vrijer en blijer leven, de categorie ‘Kijk- en Kliktips’, Alledaagse Avonturen en Mindermobiel Moederen.
niet zo mobiel, wel lekker flexibel 