topsport (worstelen met een chronische beperking)

Nee. Ik doe niet aan sport,
daarvoor kom ik energie te kort.
Aan voetballen doe ik niet
en geen mens die mij op de atletiekbaan ziet.
Schaatsen is ook niets voor mij
en tennissen maakt mijn lichaam niet blij.
Maar toch presteer ik nog een beetje,
ik doe aan topsport en ook niet zo heel klein beetje.

Hoor het publiek juichen,
als ik probeer te stofzuigen.
Hoor daar het applaus,
als ik weer voorzichtig de trap afraus.
En kijk, moedig ga ik de eindstreep halen,
als ik 4 uren heb gewerkt.
En dat wel 3x per week,
voor een leuke baan die vroeger niet zo zwaar leek.
Ik blijf mezelf toejuichen,
als mijn gewrichten en grenzen te ver doorbuigen.

Zo gaat het elke dag weer,
zet ik steeds week een wereldrecord neer.
Ik heb hobby’s, werk, gezin, vrienden en nog veel meer,
ik zet in mijn eigen temp en op mijn eigen manier een
hele topprestatie neer.
Ziek zijn is topsport.

Wat een treffend gedicht (van een onbekende schrijver) dat ik laatst kreeg doorgestuurd. Zo herkenbaar voor mijn gegoochel om alles te doen wat ik wil.