Over een potje rode kool (hulp vragen in de praktijk)

Ik heb het eten klaarstaan. Het hoeft alleen nog opgewarmd te worden zodra ik de kinderen heb opgehaald bij de opvang. Om mezelf te ontzien, heb ik voor rode kool uit een potje gekozen. Lekker en makkelijk, dacht ik. Maar nee. Want ik krijg het potje niet open. Het doet teveel pijn aan mijn polsen en ellebogen. Als ik meer kracht zet, ga ik hier de komende dagen of weken spijt van krijgen. Wat nu?

In de tas

Ik besluit naar mijn lijf te luisteren en neem het gesloten potje mee. Er is vast wel iemand die me kan helpen. Misschien een van de ouders bij de kinderopvang of een van de juffies? Ik krijg geen contact met de ouders, dus dat werkt niet. En de juffies helpen al met de kinderen in de auto doen. Ik voel me te bezwaard om meer te vragen. Dus maak ik onderweg naar huis een plan de campagne. Ik ga om hulp vragen aan iemand bij wie ik het nog niet voldoende durfde.

Ik wil geen drempel zien

Tijdens mijn revalidatietraject leerde ik veel, zoals het belang van vaker hulp accepteren. Maar ik vind het lastig, ik hou gewoon niet van hulp vragen (ook al leerde ik veel over het nut en hoe ik het leuk kan maken)! Ik ga er toch voor. Mijn eerste neiging is de buren van een paar huizen verderop vragen. De makkelijkste weg, want wij vragen elkaar vaker om hulp.

Maar onze naaste buren hebben vaak hulp aangeboden en tot nu toe heb ik er weinig gebruik van gemaakt. Vandaag ga ik dat wel doen. Ik vertel mijn buurvrouw dat dit voor mij een drempel was, maar dat ik nu de eerste stap heb gezet. Ze draait zonder probleem het potje open en wordt nog net niet boos:

“Ik wil geen drempel zien! Doe niet zo gek, andersom zou jij dit toch ook voor mij doen? Gewoon om hulp vragen!”

Waarom is het zo lastig?

Ze heeft gelijk. Ik wil ook geen drempels meer zien en wel weer in oplossingen denken. Mijn voornemen; stapsgewijs een meer mensen hulp vragen voor verschillende dingen. En dan steeds onderzoeken hoe ik me erbij voel. Met de rode-kool-hulp-vraag ben ik in elk geval erg blij.

Toch laat een vraag me niet los: waarom heb ik zo’n moeite met hulp vragen? Ik dacht altijd dat het me makkelijk afging om hulp te vragen. En dat is ook wel zo bij incidentele of tijdelijke dingen zoals herstel na een operatie. Maar nu ik al lang ‘hulpbehoevend’ ben en bij zoveel dingen hulp nodig heb vind ik het toch echt lastig. Ook al zie ik de voordelen: mensen vinden het leuk om te helpen en het brengt ons ook dichter bij elkaar. En anderen weten mij ook sneller te vinden voor hulp. Herkenbaar? Of heb je een verklaring? Ik hoor het graag.

Credits en meer

• Foto: Kevin Wong op Unsplash.com.
• Reacties op mijn berichten zijn altijd welkom! Laat dus vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
• Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl volgen’. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
• Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals op de nieuwe categorie ‘Kijk- en Kliktips’. Daarnaast schrijf ik over mijn Alledaagse Avonturen, Mindermobiel Moederen of handige hulpmiddelen die ik heb ontdekt.