Mijn wilde hoofd wil heel veel. Of beter gezegd: ‘wilde’ heel veel. Mijn enthousiasme en nieuwsgierigheid zeggen het liefst overal ‘ja’ tegen. Maar steeds vaker voel ik de kracht van ‘nee’.

Fear Of Missing Out (FOMO)

Ik denk dat we het gevoel allemaal wel kennen: de angst om een bijzonder moment te missen. De een wil tot het eind van een feest blijven, want stél dat er nog iets legendarisch gebeurt. De ander wil misschien elke vakantie ver reizen om mooie herinneringen te maken.
Zelf had ik het moment niet willen missen dat mijn zoontje een kerstkaars mocht aansteken bij de kerstdienst van school. Hij keek ernaar uit, had een discohoed op en verschillende kerstliedjes geoefend met zijn klas. En hij was dus- als jongste van de school- geselecteerd een van de kaarsen aan te steken.

Loss Of Missing out (LOMO)

Ik was er niet bij. En daar krijg ik een brok van in mijn keel. Mijn knie deed knetterveel pijn, ik was al moe en ik zou die middag en avond alleen met de kinderen zijn en in het weekend naar een vriendin gaan. Voor iemand die weinig ‘van het erf af komt’ is dat genoeg activiteit om dagen van te herstellen. Dus ik besloot dat het beter was om rustig thuis te blijven die ochtend. Ook al wilde ik er zo graag bij zijn. En de moeder zijn die vaker dingen buitenshuis onderneemt en trouw naar optredens komt. Ik weet dat het niet realistisch is, maar het verlangen blijft.

Dat gevoel wordt ook wel omschreven als ‘levend verlies’. Een term die professor Manu Keirse introduceerde om de levenslange rouw aan te geven, welke je ervaart wanneer jijzelf of een naaste wordt getroffen door een chronische ziekte of beperking.
Ik vroeg ChatGPT of hij een term kon verzinnen die ging over Levend Verlies of rouw, en lijkt op FOMO. Hij verzon LOMO voor me en gaf me een treffende toelichting: “Deze term zou het gevoel kunnen uitdrukken van het missen van ervaringen of kansen die je had kunnen hebben, maar door het verlies of de rouw wordt je daarvan weerhouden. Het combineert het idee van “verlies” met het gevoel van “uitgesloten zijn” of niet in staat zijn om deel te nemen aan het leven zoals voorheen.“
In een interview van Psychologie Magazine vertelt Eva Eikhout hierover: “Het is niet zo dat als je je beperking op een bepaald moment hebt geaccepteerd, je er de rest van jouw leven geen last meer van hebt….. ik leerde dat acceptatie komt en gaat. Want hoe vrolijk en blij ik ook ben, soms vind ik het toch best vervelend dat ik een beperking heb.” Ze is geboren met onvolgroeide ledematen en heeft hulp nodig bij aankleden, koken, het huishouden en zo veel meer. Dat weerhoudt haar er niet van om te werken als succesvol programmamaker/presentator en alles uit het leven te halen.

Joy Of Missing Out (JOMO)

Ik wil- net als Eva- alles uit het leven halen en genieten van wat er kan. Iets missen, kan ook extra plezier geven in de dingen waar je wél bij bent. En dat dat lukt, blijkt maar weer uit mijn kerstverhaal dat nog een staartje kreeg.
Want nadat ik besloot om niet naar de dienst te gaan, ging ik wel iets anders speciaals doen; mijn zoon naar zijn klas brengen die ochtend. Normaal gesproken stap ik niet uit zodra we er zijn, hij is gewend me een autoknuffel te geven en zelf de school binnen te gaan. Dat vind ik jammer, maar meegaan kost me teveel energie en pijn. Deze keer ging ik mee naar binnen om zijn bijdrage aan het kerstontbijt samen neer te zetten. De sfeer was opgetogen en rustig tegelijk. We zagen er feestelijk uit, er waren mooie lichtjes en lekkere hapjes. Ik zag hem aan tafel gaan en grappen met zijn vrienden. Het waren hooguit een paar minuten die ik meekreeg, maar ik zoog het moment in me op. Wat bijzonder dat ik hierbij kon zijn!
In de gang kwam vriendin E en moeder van zijn klasgenoot naar me toe. Of ik ook naar de dienst ging later. “Nee, het zit er niet in”. Dat begreep ze, maar het liet haar niet los. Ze belde me later en vroeg wat ik nodig had om toch te kunnen gaan. Ze vond dat ik er ook bij moest kunnen zijn en wilde dat mogelijk maken.
Het was zo hartverwarmend, ik werd er emotioneel van. Ik voelde me zo gezien.
Toch zei ik nee. Ik vroeg haar om voor me te kijken hoe ik volgend jaar wél kon gaan. Ze deed meer dan dat. Ze stuurde foto’s en filmpjes van zijn optreden. Die keek ik later met een glunderende zoon. Zo konden we toch samen het moment delen!

Grote Groene Trotse NEE

Ik ben zo blij met alles wát ik wel kan en doe in mijn leven en wie daar allemaal aan bijdragen. Standaard ‘nee’ zeggen tegen dingen is niet leuk, maar het levert een grote ‘ja’ op. Juist doordat ik zoveel niet doe, blijft er ruimte en energie over voor wat ik het meest belangrijk vind. Ik geniet volop van het roodborstje in de tuin, zie nog steeds voor me hoe mij zoon aan zijn kerstontbijt zat en ik heb intens genoten toen ik eindelijk na jaren (ze is verhuisd naar een huis zonder trap!) bij vriendin M op bezoek kon.
En de piek op de boom? Dat is de grote groene ‘nee’ die je in de afbeelding kunt zien. Mijn vriendin S (tevens lotgenoot met fysieke uitdagingen) borduurde deze voor me. Deze keer geen ja-nee-sticker met een rode NEE, maar een grote groene trotse NEE!

Credits, meningen en meer

• Behoefte om meer te lezen over rouw, veerkracht en de geweldige term ‘Virtueuze cirkel (het (positieve) tegenovergestelde van een (negatieve) vicieuze cirkel)? Lees dan het mooie artikel hierover van de Correspondent door Lisanne van Sadelhoff.
• Is dit herkenbaar voor jou of heb je een andere reactie op dit bericht? Ik lees het graag! Laat dan vooral een bericht achter onderaan deze pagina. Ik zal reageren.
• Nieuwsgierig naar de tips voor een leuk leven met een lastig lijf? Wie weet heb jij er ook wat aan.
• Nieuwsgierig naar meer berichten op lekkerflexibel.nl? Onderaan deze site zie je een knop met ‘lekkerflexibel.nl’ volgen. Klik je daarop, dan kan je je aanmelden als je een email wilt ontvangen bij nieuwe berichten (dat vind ik leuk!).
• Je kunt natuurlijk ook verder lezen op de rest van mijn blog, zoals de categorieën ‘Kijk- en Kliktips’, Alledaagse Avonturen en Mindermobiel Moederen.